تِرِنُه

در سال   1965  میلادی  عازم دبى می شود، پس از چندين سال غربت نشینی دوباره  به زادگاه خود «كوخرد» برمی گردد.

                             کوخرد ما چُندی خَشِن             دِلُم شَز بَر اَ لِه تَشِن

                  هیچ جا مَه پِش نِنگ چونِ خُوش            عزیز دل نورِ چَشِن

 اما ديرى نمی گذرد كه دوباره بار سفرمی بندد و به دبى بر می گردد.

 در سال  1971  ميلادى وارد بحرین می شود و در قريه (اُم الحصم)  مشغول كار می شود.

 گفته می‌شود كه «محمد أزهر» در آن ناحيه عاشق دختری  مى شود.

                               از رؤیت تو دلبر                   هوشم پریده از سر
                        فکر و خیالم یک سر                   تنها تویی ای دلبر

 اين دوستى و دلباختگى  و عاشقى بیش از دوسال بطول نمى انجامد،زیرا  پس از مدتی خواستگار دیگری نیز برای دختر پیدا می‌شود.
گویا خانواده ی دختر با توجه به وضع مالی «ازهر» تصمیم می‌گیرند که دختر خود را به خواستگار مرفه‌تر بدهند.

                                      اهل تو اربابِن           و مو رضا نابِن

                                    فقیری اسبابِن           که ناتِهش مِه گیر
                                   افکارُم مشغولِن           موجا گِپ از پولِن
                                    بَر تو نه معقولِن           خبـــــــــاز فقیــر

               عزیزِش دلپذیرِش جانِ شیرین              تو تاجُر زاده مو خبازِ مسکین
            دلُم بَر تو شَوی اما صد افسوس            نشد میدان جنگ و اسبِ بی زین

 «محمد ازهر»  بعد از این شکست عشقی که منجر به  بيمارى و بستری‌شدن وی می‌شود، به‌صورت جدی تر به شعر روی می‌آورد و منظومه‌های بسیاری را می‌سراید و از آن زمان به بعد شاعر مشهوری می شود.

      به ظاهر گر دل از تو اُمکُندِه دلدار               و باطن هر دو چَش گریون دلُم خون

   به جز تو اُمنِنگ کسی در خلوت دل              تو رَمـزیـش جاودان در متـنِ اشعـار
        بلــه جـانـا بلــه مــاه دل افـــروز              پس از تو مو نه عیـدی مِن نه نوروز
     مو با درد فـراق و تَـشِ جـان سـوز              پنـاه گـاهِ مـوهِن ابیـات و اشعـار

                                     مَز تِه نظر ناچِش         مَز فکر اَ دَر ناچِش
                                     تا زِندهُ هِم جانی         مَز تِه جگر ناچِش
                                     بی تو بهاریم نِنِگ        جز تو مو یاریم نِنِگ
                                       بِد که قَراریم نِنِگ        مَز تِه جگر ناچِش
                                      دل بی تو محزونِن         چون جُرعه ي خونِن
                                       حالُم چو مجنونِن         مَز تِه جگر ناچِش
                                        ولله که حیروونِم          دَس به گَریبونِم
                                            تَز بَر پَریشونِم         مَز تِه جگر ناچِش

ایشان دارای دو همسر می باشد .

                         چهار همسر زیبا مَوی           فاطمه گل و اسما مَوی

                           گُلِسون و گُلشا مَوی        سه تا کَمِن چهار تا مَوی

 اكنون در بحرين زندگى مى كند و تابعیت آن کشور را دارد .

دیوان اشعار محمد ازهر در سال 2009  ميلادى تحت عنوان (ديوان ازهر) در بحرين با 121 ترانه که 133 صفحه دارد، به چاپ رسیده است .
متاسفانه حروفچینی خوبی ندارد و برای کسانی که متنی را با گویش بستکی نخوانده یا کم خوانده اند،خواندن آن برای شان مشکل است زیرا بین بیشتر کلمات در اشعارش فاصله نیست و یا کلماتش به هم چسپیده است.

تا جایی که اطلاع داشتم و طی تحقیقاتی که انجام داده ام،حدود 63 ترانه ی ایشان را خوانندگان مختلف خوانده اند که این بیشترین آمار ی است که خوانندگان بستکی از  اشعار و ترانه های کسی استفاده کرده اند.

برای اطلاع شما دوستان اشعار ایشان را که خوانده شده است با ذکر خوانندگانش در جدول زیر گذاشته ام.

این ترانه توسط محمد صالح جناحی خوانده شده است.

                                                                الهی یا الهی

قسمتی از بیوگرافی محمد ازهر از وب سایت http://www.awayeseebah.blogfa.com به مدیریت آقای محمد محمدیان گرفته شده است که از ایشان تشکر می شود.